Yang Terakhir dari Mohikan karya James Fenimore Cooper, pertama kali diterbitkan pada tahun 1826 dalam bahasa Inggeris, lahir daripada keasyikan awal Amerika Syarikat untuk mentakrifkan masa lalu kebangsaan yang berbeza daripada Eropah sambil masih banyak dipengaruhi oleh bentuk-bentuk sastera Eropah. Cooper, tokoh terkemuka era Romantik Amerika dan suara asas dalam fiksyen sejarah AS, meletakkan novel ini semasa Perang Perancis dan India (1754–1763), khususnya pada tahun 1757 ketika perjuangan antara Britain dan Perancis untuk kawalan Amerika Utara bergantung kepada pakatan dengan penduduk pribumi. Diterbitkan sebagai sebahagian daripada siri Leatherstocking, karya ini mencerminkan budaya cetak yang berkembang dan pembaca rentas Atlantik yang dahagakan naratif sempadan yang menggambarkan landskap Amerika Utara sebagai tapak perjuangan epik, pertemuan budaya, dan pembentukan identiti kebangsaan yang muncul.
Kekuatan berterusan novel ini terletak pada gabungan roman pengembaraan dengan renungan sayu tentang keganasan, pemindahan paksa dan kerapuhan kelangsungan budaya. Melalui watak Natty Bumppo (Hawkeye) dan nasib saling berkait watak penduduk pribumi dan penjajah, Cooper menggambarkan pertarungan kod kehormatan dan rasa kekitaan, menjadikan belantara sebagai alam yang agung sekaligus arkib sejarah yang dipertikaikan. Walaupun lama dikritik kerana gambaran stereotaip dan elegik terhadap penduduk pribumi, buku ini secara menentukan membentuk mitos sempadan Amerika dan membantu menegakkan konvensi penting novel sejarah di Amerika Syarikat. Pengaruhnya berterusan dalam fiksyen sempadan kemudian dan budaya popular, dengan adaptasi pentas dan filem berulang yang meneruskan tema-temanya tentang konflik antara budaya, kesetiaan, dan kehilangan.
