About this audiobook
William Shakespeare, Geç Tudor ve Erken Stuart dönemi tiyatrosu ve şiirinin önde gelen simalarından biri olarak, Soneleri yoğun edebi ve kültürel değişim ortamında yazdı. Çoğunlukla 1590'larda yazılan ve ilk kez 1609'da yayımlanan bu dizi, İngiliz Rönesansı'nın lirik forma, patronaja ve şöhretin metalaştırılmasına ilişkin takıntısından doğar. Erken Modern İngilizcesiyle yazılan soneler, Shakespearevari bir formu benimser — üç dörtlükle sonlanan bir son çift dize yapısı, ıambik pentametreyle ve ABAB CDCD EFEF GG kafiye düzeniyle — aynı zamanda Petrarkacı modellere başvurarak belirgin bir İngiliz lirği inşa eder. 1609 tarihli quarto, Thomas Thorpe tarafından basılmış ve 'Mr. W. H.'e ithaf edilmiş olup 154 şiiri özel bir hitabın kamusallaşması olarak çerçevelendirir ve bunları zaman, güzellik, çoğalma ve şiirsel ölümsüzlük tartışmalarının içine yerleştirir. Sayfaları saray bağlamlı sevgi ile kişisel içe dönüklük arasındaki gerilimi ön plana çıkaran bu dizi, himaye, basılı kültür ve metropol yaşamının dinamiklerini yansıtarak İngiliz liriğini yüzyıllarca şekillendirecek unsurları gösterir. Bu derleme, İngiliz şiirinin tarihinde bir dönüm noktası ve biçim, itibar ile güzelliğin mirası üzerine sonraki tartışmalar için temel bir metindir. Tematik olarak Soneler, zamanı yenmek için şiiri bir koruma aracı olarak tanımlar. Dizi boyunca sevgiliye güzelliğini çoğaltması ya da bunun mümkün olmaması halinde dizeler aracılığıyla anılmasının öğütlendiği görülür; şiirler bedenin çürüyüşünü yazınsal soy olasılığıyla yan yana koyar ve şair bu paradoksu şöhret aracılığıyla ölümsüzlüğü tahayyül ederek çözer. Metinler zengin mecazlar kullanır — zamanı bir heykeltıraş, şiiri bir hazine, bedeni çocuklarla ya da dizelerle doldurulacak bir kap olarak tasavvur eder — aynı zamanda hitap retoriği, kişileştirme (prosopopeia) ve volta (dönüş) gibi dinamik teknikleri kullanarak özel özlemi evrensel sorgulamayla birleştirir. Biçimsel açıdan Shakespeare sone formunun üç dörtlüğü ve son çift dizesi iddia ve karşıt iddia düzenler; böylece kişisel lirik, ölümlülük, sanat ve arzunun etiği üzerine bir meditasyona dönüşür. Sonelerin İngiliz ve dünya şiiri üzerindeki etkisi derindir: lirik hitabın kapsamını yeniden tanımlamış, romantik ve modern dönemlerde şöhret, hafıza ve gençliğin gelip geçiciliği anlayışlarını önceden etkilemiş; ayrıca şiirde yazarlık, cinsellik ve temsil politikası üzerine eleştirel tartışmaları tetiklemeye devam etmiştir.
