Dlaczego ludzie mówią „już wychodzę”, gdy dopiero zakładają buty - sztuka bycia prawie gotowym

By Adrian Oddwell

Listen with Sir Michael Caine™ and 1,000+ voices

Try for $0.00 Get for $8.10

Length3h 49m

About this audiobook

Codzienność pełna jest drobnych rytuałów, które wszyscy rozpoznajemy, ale bardzo rzadko zatrzymujemy się, żeby się im naprawdę przyjrzeć. Jednym z nich jest zdanie, które pojawia się w niemal każdej relacji, w każdej rodzinie, w każdej grupie znajomych, w każdym mieście i o każdej porze dnia. „Już wychodzę”. Zdanie krótkie. Spokojne. Brzmiące jak deklaracja ruchu. Problem polega tylko na tym, że bardzo często w chwili jego wypowiedzenia nikt jeszcze nie wychodzi. Ktoś dopiero szuka kluczy. Ktoś zakłada buty. Ktoś dopija kawę. Ktoś właśnie odkrył, że telefon ma trzy procent baterii. I właśnie dlatego to zdanie jest jednym z najbardziej fascynujących przykładów codziennego absurdu. Nie dlatego, że jest fałszywe. Nie dlatego, że ktoś próbuje oszukać rzeczywistość. Ale dlatego, że jest całkowicie normalne. Jeśli przyjrzeć się temu bliżej, okazuje się, że „już wychodzę” nie opisuje rzeczywistości takiej, jaka jest. Ono opisuje rzeczywistość taką, jaka za chwilę powinna być. To jest zdanie o przyszłości. O bardzo bliskiej przyszłości. Czasami bardzo optymistycznej. Bo w tym zdaniu ukryta jest jedna z najbardziej charakterystycznych cech ludzkiego życia. Ludzie nie żyją wyłącznie w tym, co jest teraz. Ludzie bardzo często żyją w tym, co za chwilę będzie prawdą. I właśnie dlatego człowiek stojący w przedpokoju z jednym butem w ręku może całkowicie szczerze powiedzieć. „Już wychodzę”. Bo w jego głowie proces już się zaczął. To zdanie jest jak skrót myślowy. Jak mała obietnica ruchu. Jak informacja dla świata: jestem w trakcie. Najbardziej fascynujące w tym wszystkim jest to, że wszyscy doskonale rozumieją ten kod. Gdy ktoś mówi „już wychodzę”, bardzo rzadko ktoś wyobraża sobie osobę stojącą już na ulicy. Wszyscy wiedzą. To znaczy: zaraz. To znaczy: kończę się przygotowywać. To znaczy: jestem w ostatniej fazie procesu. A ostatnia faza procesu potrafi być bardzo elastyczna. Czasami trwa minutę. Czasami dziesięć. Czasami pojawia się nagle coś jeszcze. Bo w życiu istnieje bardzo interesujące zjawisko. Rzeczy bardzo rzadko kończą się w dokładnie tym momencie, w którym wydaje się, że są już gotowe. Prawie gotowe to bardzo pojemne pojęcie. W tym właśnie miejscu zaczyna się cała filozofia małego opóźnienia. Nie jest to wielkie spóźnienie. Nie jest to dramatyczny brak punktualności. To jest drobne przesunięcie. Kilka minut między deklaracją a rzeczywistością. Kilka minut, które w ludzkim życiu pojawiają się z niezwykłą regularnością. Bo zanim człowiek naprawdę wyjdzie z domu, wydarza się jeszcze kilka rzeczy. Telefon nagle trzeba włożyć do kieszeni. Portfel okazuje się być w innym pokoju. Buty trzeba zawiązać jeszcze raz. A czasami pojawia się coś zupełnie niespodziewanego. Jedno pytanie. Jedna wiadomość. Jedna rzecz, która nagle wydaje się ważna. I wtedy czas robi coś bardzo ciekawego. Rozciąga się. Kilka sekund zamienia się w minutę. Minuta zamienia się w kilka minut. A zdanie „już wychodzę” zaczyna spokojnie czekać na moment, w którym stanie się prawdą. Najbardziej niezwykłe jest jednak to, że nikt nie uważa tego za coś szczególnie dziwnego. Ludzie nie analizują tego zdania. Nie zatrzymują się, żeby zastanowić się nad jego filozofią. A przecież jest w nim coś bardzo ludzkiego. To zdanie mówi: jestem prawie tam. Nie dokładnie tam. Ale bardzo blisko. I może właśnie dlatego wszyscy je rozumieją. Bo każdy kiedyś powiedział „już wychodzę”, stojąc jeszcze w przedpokoju. Bo każdy kiedyś był w tej przestrzeni między decyzją a ruchem. Między gotowością a rzeczywistością. Między chwilą obecną a tą, która zaraz nadejdzie. I właśnie w tej przestrzeni, bardzo cichej i bardzo znajomej, zaczyna się jeden z najbardziej rozpoznawalnych absurdów codzienności. Absurd, który polega na tym, że ludzie często mówią „już wychodzę” w momencie, gdy dopiero zaczynają szukać drugiego buta. Publikacja została przygotowana z wykorzystaniem narzędzi wspomagających proces twórczy, w tym rozwiązań opartych o sztuczną inteligencję. Ostateczna koncepcja, struktura i redakcja należą do autora.

Dlaczego ludzie mówią „już wychodzę”, gdy dopiero zakładają buty - sztuka bycia prawie gotowym

About this audiobook

Audiobook details

Table of contents

More from Adrian Oddwell

More from Zdrowie i Dobrostan

More from Inne

You may also like