6Księga pełna pantagruelizmu
152Rozdział czterdziesty drugi. Jako rodzą się procesy i jak pięknie dojrzewają
7Przedmowa autora
153Rozdział czterdziesty trzeci. Jako Pantagruel uniewinnia Pletewkę i jego wyroki wydawane za pomocą rzutu kości
8Rozdział pierwszy. O genealogii i starożytności rodu Gargantui
154Rozdział czterdziesty czwarty. Jako Pantagruel opowiada szczególny przykład niepewności ludzkiego sądu
9Rozdział drugi. Fidrygałki faszerowane, znalezione w starożytnej budowli
155Rozdział czterdziesty piąty. Jako Panurg radzi się u Trybuleta
10Rozdział trzeci. Jako Gargantua jedenaście miesięcy pozostawał w żywocie matki
156Rozdział czterdziesty szósty. Jako Pantagruel i Panurg odmiennie wykładają słowa Trybuleta
11Rozdział czwarty. Jako Gargamela, nosząc w żywocie Gargantuę, spożyła wielką dzieżę flaków
157Rozdział czterdziesty siódmy. Jako Pantagruel i Panurg postanawiają odwiedzić wyrocznię boskiej Flaszy
12Rozdział piąty. Pogwarki pijackie
158Rozdział czterdziesty ósmy. Jako Gargantua przedstawia, iż nie wolno jest dzieciom żenić się bez wiedzy i zezwolenia rodziców
13Rozdział szósty. Jako Gargantua przyszedł na świat w sposób bardzo osobliwy
159Rozdział czterdziesty dziewiąty. O przygotowaniach Pantagruela do morskiej podróży i o zielu zwanym pantagruelion
14Rozdział siódmy. Jakim sposobem Gargantua otrzymał imię i jak zwąchał się z winkiem
160Rozdział pięćdziesiąty. Jak powinno się obrabiać i przyrządzać ów słynny pantagruelion
15Rozdział ósmy. Jak odziewano Gargantuę
161Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. Dlaczego to ziele nazywa się pantagruelion i jakie ma cudowne własności
16Rozdział dziewiąty. Barwy ubioru Gargantui
162Rozdział pięćdziesiąty drugi. Jako istnieje odmiana pantagruelionu, który nie może być zniszczony od ognia
17Rozdział dziesiąty. O tym, co oznacza kolor biały i niebieski
163Księga czwarta
18Rozdział jedenasty. Młode lata Gargantui
164Bohaterskich czynów i rzeczeń szlachetnego Pantagruela ułożona przez Mistrza Franciszka Rabelego doktora medycyny
19Rozdział dwunasty. O misternych konikach Gargantui
165Dawna przedmowa do czwartej księgi
20Rozdział trzynasty. Jak Tęgospust poznał bystrość dowcipu Gargantui po jego wynalazku nowego utrzyjzadka
166Najdostojniejszemu i najłaskawszemu Książęciu, Jego Eminencji Kardynałowi Odet de Chatillon
21Rondo
167Nowa przedmowa autora, mistrza Franciszka Rabelego, do czwartej księgi wiekopomnych czynów i rzeczeń Pantagruelowych. Do łaskawych czytelników
22Rozdział czternasty. Jako Gargantua kształcony był przez pewnego teologa w alfabecie łacińskim
168Rozdział pierwszy. Jako Pantagruel ruszył na morze, aby odwiedzić wyrocznię boskiej Bakbuk
23Rozdział piętnasty. Jako Gargantuę powierzono innym pedagogom
169Rozdział drugi. Jako Pantagruel, przybywszy do wyspy Medamothi, poczynił tam różne piękne zakupy
24Rozdział szesnasty. O podróży Gargantui do Paryża, o ogromnej kobyle, która go dźwigała i jako ta wytępiła wszystkie końskie muchy w okolicy
170Rozdział trzeci. O tym, jak Pantagruel otrzymał list od ojca swego Gargantui i o szczególnym sposobie otrzymywania rychłych wiadomości z krajów obcych i dalekich
25Rozdział siedemnasty. Jako Gargantua oblał swoje powitanie z Paryżanami i jako zabrał wielkie dzwony z kościoła Najświętszej Panny
171Rozdział czwarty. Jako Pantagruel pisze do swego ojca Gargantui i posyła mu wiele pięknych i rzadkich upominków
26Rozdział osiemnasty. Jako Janotus Berdysz został wysłany w poselstwie, aby skłonić Gargantuę do oddania dzwonów
172Rozdział piąty. Jako Pantagruel napotkał okręt z podróżnymi wracającymi z kraju Latarneńczyków
27Rozdział dziewiętnasty. Przemowa, jaką mistrz Janotus Berdysz wygłosił do Gargantui, aby go skłonić do oddania dzwonów
173Rozdział szósty. Jako, po złagodzeniu sporu, Panurg targuje u Jendorka barana z jego stada
28Rozdział dwudziesty. Jako teolog zabrał swoje sukno i jako wszczął proces przeciw sorbonistom
174Rozdział siódmy. Dalszy ciąg targu pomiędzy Panurgiem a Jendorkiem
29Rozdział dwudziesty pierwszy. Nauki i obyczaje Gargantui wedle dyscypliny jego profesorów Sorbonosłów
175Rozdział ósmy. Jako Panurg utopił w morzu kupca i barany
30Rozdział dwudziesty drugi. Zabawy Gargantui
176Rozdział dziewiąty. O tym, jako Pantagruel przybył do wyspy Płaskonosów i o szczególnych pokrewieństwach w tym kraju
31Rozdział dwudziesty trzeci. Jako Ponokrates ujął Gargantua w taką dyscyplinę, iż ani godzina w dniu nie szła na marne
177Rozdział dziesiąty. Jako Pantagruel zawinął do wyspy Szeli i poznał jej króla, świętego Panigona
32Rozdział dwudziesty czwarty. Jak Gargantua spędzał czas, kiedy pora była dżdżysta
178Rozdział jedenasty. Dlaczego mnichowie radzi przebywają w kuchni
33Rozdział dwudziesty piąty. Jako między piekarzami kołaczy z Lerny a pasterzami z kraju Gargantui wszczęły się wielkie swary, z których zasię zrodziły się długie wojny
179Rozdział dwunasty. O tym, jako Pantagruel przebył Prokurację i o szczególnych obyczajach Pozwańców
34Rozdział dwudziesty szósty. Jako mieszkańcy Lerny z rozkazania swego monarchy Żółcika, napadli niespodzianie pasterzy króla Tęgospusta
180Rozdział trzynasty. Jako, za przykładem mistrza Franciszka Wilona, pan Buś chwali swoich ludzi
35Rozdział dwudziesty siódmy. Jako pewien mnich z Selii ocalił obejście klasztorne od napaści nieprzyjaciół
181Rozdział czternasty. Dalszy ciąg młocki Pozwańców w domu pana Busiowym
36Rozdział dwudziesty ósmy. Jako król Żółcik wziął szturmem Skałę Klermoncką i jako niechętnie a z żalem Tęgospust podjął wojnę
182Rozdział piętnasty. Jako Pozwaniec wskrzesza starożytne obyczaje zrękowin
37Rozdział dwudziesty dziewiąty. Treść listu napisanego do Gargantui przez Tęgospusta
183Rozdział szesnasty. Jako brat Jan doświadcza natury Pozwańców
38Rozdział trzydziesty. Jako Ulrych Swędzimir wysłany został w poselstwie do Żółcika
184Rozdział siedemnasty. O tym, jako Pantagruel przebył wyspy Tohu i Bohu i o dziwnej śmierci Nosodmucha, połykacza wiatraków
39Rozdział trzydziesty pierwszy. Przemówienie posła Swędzimira do króla Żółcika
185Rozdział osiemnasty. Jako Pantagruel wyszedł cało z gwałtownej burzy morskiej
40Rozdział trzydziesty drugi. Jako Tęgospust dla okupienia pokoju kazał oddać kołacze
186Rozdział dziewiętnasty. Jakie było zachowanie Panurga i brata Jana w czas burzy
41Rozdział trzydziesty trzeci. Jako niektórzy wodzowie Żółcika swymi zbyt gorącymi radami wpędzili go w ostateczne niebezpieczeństwo
187Rozdział dwudziesty. Jako żeglarze zdają okręty na wolę burzy
42Rozdział trzydziesty czwarty. Jako Gargantua opuścił miasto Paryż, aby ratować swój kraj, i jak Gymnastes spotkał się z nieprzyjaciółmi
188Rozdział dwudziesty pierwszy. Dalszy ciąg burzy i krótka rozprawka o testamentach czynionych na morzu
43Rozdział trzydziesty piąty. Jako Gymnastes zgrabnie uśmiercił kapitana Flaczka i innych ludzi Żółcikowych
189Rozdział dwudziesty drugi. Koniec burzy
44Rozdział trzydziesty szósty. Jako Gargantua zburzył zamek Wedeński i jako przebyli bród
190Rozdział dwudziesty trzeci. Jako, gdy burza minęła, Panurg odgrywa zucha
45Rozdział trzydziesty siódmy. Jako Gargantua, czesząc włosy, wyczesał siła kul armatnich
191Rozdział dwudziesty czwarty. Jako brat Jan dowodzi Panurgowi, iż bez przyczyny lękał się podczas burzy
46Rozdział trzydziesty ósmy. Jako Gargantua zjadł w sałacie sześciu pielgrzymów
192Rozdział dwudziesty piąty. Jako, po burzy, Pantagruel wylądował na wyspie Makreonów
47Rozdział trzydziesty dziewiąty. Jak Gargantua podejmował mnicha, który zabawiał się przy wieczerzy wdzięcznymi pogwarki
193Rozdział dwudziesty szósty. Jako dobry Makrob opowiada Pantagruelowi o życiu i zgonie bohaterów
48Rozdział czterdziesty. Dlaczego mnichy są w ohydzie u całego świata i dlaczego jedni mają większe nosy, a drudzy mniejsze
194Rozdział dwudziesty siódmy. Jako Pantagruel rozprawia o odchodzeniu dusz bohaterów i o strasznych znakach, które poprzedziły zgon nieboszczyka pana Langeńskiego
49Rozdział czterdziesty pierwszy. O tym, jako mnich uśpił Gargantuę, i o jego godzinkach i brewiarzu
195Rozdział dwudziesty ósmy. Jako Pantagruel opowiada żałosną historię tyczącą zgonu herojów
50Rozdział czterdziesty drugi. Jako mnich dodawał ducha kompanom i jako zawisnął na drzewie
196Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako Pantagruel przebył Wyspę Ścichapęków, w której władał król Popielec
51Rozdział czterdziesty trzeci. Jako podjazd króla Żółcika natknął się na Gargantuę i jako mnich zabił kapitana Pukawkę, a potem wpadł w ręce nieprzyjaciół
197Rozdział trzydziesty. Jako Ksenomanes zanatomizował i opisał króla Popielca
52Rozdział czterdziesty czwarty. Jako mnich pozbył się swoich strażników i jako podjazd Żółcikowy rozgromiono
198Rozdział trzydziesty pierwszy. Anatomia Popielca co do jego części zewnętrznych
53Rozdział czterdziesty piąty. Jako mnich przywiódł ze sobą pielgrzymów i jako Tęgospust rzekł im roztropne słowo
199Rozdział trzydziesty drugi. Dalszy ciąg osobliwości Popielca
54Rozdział czterdziesty szósty. Jak Tęgospust ludzko się obszedł z pojmanym rotmistrzem Kogutkiem
200Rozdział trzydziesty trzeci. Jako Pantagruel ujrzał potwornego Phyzetera około Wyspy Dzikiej
55Rozdział czterdziesty siódmy. Jako Tęgospust zwołuje swoje legiony i jako Kogutek zabił Krewkosza, po czym sam został zgładzony z rozkazu Żółcika
201Rozdział trzydziesty czwarty. Jako Pantagruel zgładził potwornego Physetera
56Rozdział czterdziesty ósmy. Jako Gargantua obległ Żółcika w Skale Klermonckiej i jako wytracił armię tegoż Żółcika
202Rozdział trzydziesty piąty. Jako Pantagruel wylądował na Wyspie Dzikiej, starożytnej siedzibie Kiełbasek
57Rozdział czterdziesty dziewiąty. O tym, jako Żółcik uciekając popadł w rozmaite nieszczęścia i o tym, co począł Gargantua po bitwie
203Rozdział trzydziesty szósty. Jako Dzikie Kiełbaski uczyniły zasadzkę przeciw Pantagruelowi
58Rozdział pięćdziesiąty. Przemówienie Gargantui do zwyciężonych.
204Rozdział trzydziesty siódmy. O tym, jako Pantagruel posłał po rotmistrzów Łuszczykiełbasę i Siekajkichę, wraz z pouczającą rozprawą o imionach własnych miejscowości i osób
59Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. Jako zwycięzcy Gargantuiści zostali nagrodzeni po bitwie
205Rozdział trzydziesty ósmy. Jako nie należy ludziom mieć kiełbasek w pogardzie
60Rozdział pięćdziesiąty drugi. Jako Gargantua dał zbudować dla mnicha klasztor telemski
206Rozdział trzydziesty dziewiąty. Jako brat Jan sprzymierza się z kuchtami, aby zwalczać Kiełbaski
61Rozdział pięćdziesiąty trzeci. Jakim kształtem wzniesiono i uposażono klasztor telemitów
207Rozdział czterdziesty. Jako brat Jan zbudował maciorę i ukrył w niej dzielnych kucharzy
62Rozdział pięćdziesiąty czwarty. Napis umieszczony na wielkiej bramie Telemy
208Rozdział czterdziesty pierwszy. Jako Pantagruel połamał Kiełbaski na kolanie
63Rozdział pięćdziesiąty piąty. Jak wyglądało mieszkanie telemitów
209Rozdział czterdziesty drugi. Jako Pantagruel parlamentuje z Niphleseth, królową Kiełbasek
64Rozdział pięćdziesiąty szósty. Jakie było odzienie braci i sióstr telemickich
210Rozdział czterdziesty trzeci. Jako Pantagruel wylądował na wyspie Ruach
65Rozdział pięćdziesiąty siódmy. Jak był ustanowiony sposób życia telemitów
211Rozdział czterdziesty czwarty. Jako małe deszcze walą o ziemię wielkie wiatry
66Rozdział pięćdziesiąty ósmy. Zagadka znaleziona w fundamentach klasztoru telemitów
212Rozdział czterdziesty piąty. Jako Pangragruel wylądował na wyspie Papfigów
67Księga druga
213Rozdział czterdziesty szósty. Jako chłopek z krainy Papfigów przywiódł na hak małego diabełka
68Pantagruel, król Spragnionych. Historia przywrócona do swej pierwotnej osnowy, obejmująca jego przeraźliwe dzieła i uczynki, ułożona przez nieboszczyka mistrza Alkofrybasa, abstraktora piątej esencji
214Rozdział czterdziesty siódmy. Jako diabeł został oszukany przez starą Papfiżynę
69Dziesięciowiersz Mistrza Hugona Salela do autora tej książki
215Rozdział czterdziesty ósmy. Jako Pantagruel wylądował na wyspie Papimanów
70Przedmowa autora
216Rozdział czterdziesty dziewiąty. Jako Homenas, biskup Papimanów, ukazał nam z nieba zesłane Dekretalia
71Rozdział pierwszy. O pochodzeniu i starożytności rodu wielkiego Pantagruela.
217Rozdział pięćdziesiąty. Jako Homenas ukazał nam arcywzór papieża
72Rozdział drugi. O urodzeniu bardzo straszliwego Pantagruela
218Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. Małe rozmówki podczas obiadu na cześć i chwałę dekretaliów
73Rozdział trzeci. O żałobie Gargantui po śmierci żony Badebeki
219Rozdział pięćdziesiąty drugi. Dalsze wyliczanie cudów sprowadzonych przez Dekretalia
74Rozdział czwarty. O dzieciństwie Pantagruela
220Rozdział pięćdziesiąty trzeci. Jako, przez ukrytą moc Dekretaliów, złoto subtelnie przedostaje się z Francji do Rzymu
75Rozdział piąty. O czynach szlachetnego Pantagruela w jego latach młodzieńczych
221Rozdział pięćdziesiąty czwarty. Jako Homenas dał Pantagruelowi gruszki chrześcijanki
76Rozdział szósty. Jako Pantagruel spotkał Limuzyńczyka, który kaleczył język ojczysty
222Rozdział pięćdziesiąty piąty. Jako na pełnym morzu Pantagruel usłyszał rozmaite odtajane słowa
77Rozdział siódmy. Jako Pantagruel przybył do Paryża i jakie piękne księgi widział w księgarni św. Wiktora
223Rozdział pięćdziesiąty szósty. Jako pomiędzy zamarzniętymi wyrazami Pantagruel usłyszał nieco sprośnych
78Rozdział ósmy. Jako Pantagruel, przebywając w Paryżu, otrzymał list od ojca swego Gargantui, którego to listu kopia jest załączona
224Rozdział pięćdziesiąty siódmy. Jako Pantagruel przybył do mieszkania Imci Gastera, pierwszego mistrza sztuk we świecie
79Rozdział dziewiąty. Jako Pantagruel spotkał Panurga, którego pokochał na całe życie
225Rozdział pięcdziesiąty ósmy. Jako na dworze Mistrza sztuk wszelakich Pantagruel obrzydził sobie Engastrimytów i Gastrolatrów
80Rozdział dziesiąty. Jako Pantagruel sprawiedliwie osądził niezwykle zawiłą a trudną kontrowersję i tak mądrze, iż wyrok jego uznano wspanialszym od sądu Salomona
226Rozdział pięćdziesiąty dziewiąty. O śmiesznym posążku zwanym Mandukiem i o tym, jak i jakie rzeczy święcili Gastrolarzy w ofierze swemu bogu brzuchomożnemu
81Rozdział jedenasty. Jako imćpanowie Pocałuj i Powąchaj prawowali się przed Pantagruelem bez adwokatów
227Rozdział sześćdziesiąty. Jakie ofiary składali swemu bogu Gastrolatrzy w dni postne szpikowane sperką
82Rozdział dwunasty. Jako pan Powąchaj broni swej sprawy przed Pantagruelem
228Rozdział sześćdziesiąty pierwszy. Jako Gaster wymyślił sposoby zdobywania i przechowywania zboża
83Rozdział trzynasty. Jako Pantagruel wydał wyrok w sprawie między dwoma szlachcicami
229Rozdział sześćdziesiąty drugi. Jako mistrz Gaster wynalazł sztukę i sposób, aby nie być zranionym i ugodzonym strzałem armatnim
84Rozdział czternasty. Jako Panurg opowiada swoje cudowne ocalenie z rąk Turczynów
230Rozdział sześćdziesiąty trzeci. Jako, niedaleko wyspy Chaneph, Pantagruel się zdrzemnął i jakie problemy przedstawiono mu po przebudzeniu
85Rozdział piętnasty. Jako Panurg przedstawia sposób bardzo nowy zbudowania murów Paryża
231Rozdział sześćdziesiąty czwarty. Jako Pantagruel nie dał żadnej odpowiedzi na zadane problematy
86Rozdział szesnasty. O obyczajach i sposobie życia Panurga
232Rozdział sześćdziesiąty piąty. Jako Pantagruel spędzał czas ze swymi domownikami
87Rozdział siedemnasty. O tym jak Panurg kupował odpusty i jak wydawał za mąż stare baby; oraz o procesach, jakie miał w Paryżu
233Rozdział sześćdziesiąty szósty. Jako wpodle wyspy złodziejskiej na rozkaz Pantagruela pozdrowiono Muzy
88Rozdział osiemnasty. Jak jeden wielki uczony angielski chciał przeprowadzić dysputę przeciw Pantagruelowi i jako został zwyciężony od Panurga
234Rozdział sześćdziesiąty siódmy. Jako Panurg pofajdał się z piekielnego strachu i na wielkiego kota Sadłożreja myślał, że to diabeł
89Rozdział dziewiętnasty. Jako Panurg zapędził w kozi róg Angielczyka argumentującego na migi
235Księga piąta i ostatnia
90Rozdział dwudziesty. Jako Taumastes wysławiał cnoty i wiedzę Panurga
236Heroicznych czynów i rzeczeń dobrego Pantagruela ułożona przez Mistrza Franciszka Rabelego, doktora medycyny
91Rozdział dwudziesty pierwszy. Jako Panurg rozmiłował się w jednej znamienitej damie paryskiej
237Do łaskawych czytelników
92Rozdział dwudziesty drugi. Jako Panurg wypłatał damie paryskiej sztukę, która nie wyszła jej na korzyść
238Rozdział pierwszy. O tym, jako Pantagruel przybył do Wyspy Dzwonnej i jakiśmy tam hałas usłyszeli
93Rondo
239Rozdział drugi. Jako Wyspa Dzwonna zamieszkała była przez Grajków Pogrzebnych, którzy zmienili się w ptaki
94Rozdział dwudziesty trzeci. O tym, jako Pantagruel opuścił Paryż, odebrawszy nowiny, iż Dipsodzi zajechali krainę Amaurotów, i o tym, dlaczego mile są tak małe we Francji
240Rozdział trzeci. Jako na Wyspie Dzwonnej jest tylko jeden Papagos
95Rozdział dwudziesty czwarty. List który przyniósł Pantagruelowi posłaniec od jednej damy z Paryża i wytłumaczenie słówka wyrytego wewnątrz pierścienia
241Rozdział czwarty. Jako ptaki Wyspy Dzwonnej były wszystkie natury wędrownej
96Rozdział dwudziesty piąty. Jako Panurg, Karpalim, Eustenes i Epistemon, towarzysze Pantagruela, bardzo zmyślnie przyprawili o zgubę sześćset sześćdziesiąt jazdy
242Rozdział piąty. Jako ptaki Komdory na Wyspie Dzwonnej są nieme
97Rozdział dwudziesty szósty. Jako Pantagruelowi i jego towarzyszom obmierzło solone mięsiwo i jako Karpalim ruszył na łowy, aby zdobyć świeżą zwierzynę
243Rozdział szósty. Jak odbywa się żywienie ptaków na Wyspie Dzwonnej
98Rozdział dwudziesty siódmy. Jako Pantagruel wzniósł trofej na pamiątkę ich dzielności, Panurg zaś drugi na pamiątkę zajączków, jako z pierdnięcia Pantagruelowego poczęli się mali człowieczkowie, a z bździn małe kobietki, i jako Panurg złamał gruby kij na dwóch szklankach
244Rozdział siódmy. Jako Panurg opowiada mistrzowi Odźwiernikowi bajkę o koniu i ośle
99Rozdział dwudziesty ósmy. Jako Pantagruel bardzo osobliwym sposobem odniósł zwycięstwo nad Dipsodami i Olbrzymami
245Rozdział ósmy. Jako, z wielkimi trudnościami, pokazano nam Papagosa
100Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako Pantagruel rozgromił trzystu olbrzymów uzbrojonych w kamienie ciosowe i Wilkołaka, ich hetmana
246Rozdział dziewiąty. Jako wylądowaliśmy na Wyspie Żeleźców
101Rozdział trzydziesty. Jak Epistemon, który miał uciętą głowę, ozdrowiał dzięki sztuce Panurga i jakie przyniósł wieści o diabłach i potępieńcach
247Rozdział dziesiąty. Jako Pantagruel przybył do wyspy Kosterów
102Rozdział trzydziesty pierwszy. Jako Pantagruel wszedł do miasta Amaurotów i jako Panurg wyswatał króla Anarcha i zrobił go roznosicielem tatarskiego sosu
248Rozdział jedenasty. Jako przebyliśmy Kaźnię, zamieszkałą przez Pazdura, arcyksięcia Spaśnych Kotów
103Rozdział trzydziesty drugi. Jako Pantagruel pokrył językiem całą armię i co autor ujrzał u niego w gębie
249Rozdział dwunasty. Jako Wielki Pazdur zadał nam zagadkę
104Rozdział trzydziesty trzeci. Jako Pantagruel zachorował i w jaki sposób przyszedł do zdrowia
250Rozdział trzynasty. Jako Panurg wykłada zagadkę Pazdurową
105Rozdział trzydziesty czwarty. Zakończenie niniejszej księgi i uniewinnienie się autora
251Rozdział czternasty. Jako Koty Spaśne żyją z Kubanów
106Księga trzecia
252Rozdział piętnasty. Jako brat Jan Łomignat zamierza wygarbować skórę Spaśnym Kotom
107Czynów i rzeczeń heroicznych bogobojnego Pantagruela, ułożona przez mistrza Franciszka Rabelego doktora medycyny i gwardiana Wysp Hierejskich
253Rozdział szesnasty. Jako Pantagruel przybył do wyspy Apedeftów o długich palcach i krogulczych łapach i jako tam doznał straszliwych przygód i oglądał dziwne potwory
108Przywilej króla Franciszka I
254Rozdział siedemnasty. Jako przebyliśmy Bukłak i jako Panurg omal tam nie poległ
109Franciszek Rabelais duchowi królowej Nawary
255Rozdział osiemnasty. Jako nasz statek osiadł na mieliźnie i jako wspomogli nas niektórzy podróżni przybywający od Pani Kwinty
110Przedmowa do trzeciej księgi
256Rozdział dziewiętnasty. Jako przybyliśmy do królestwa Kwinty-Essencji, zwanej też Entelechią
111Rozdział pierwszy. Jako Pantagruel przeniósł kolonię Utopijczyków do Dipsodii
257Rozdział dwudziesty. Jako Kwinta-Essencja leczyła choroby za pomocą piosenek
112Rozdział drugi. Jako Panurg został mianowany kasztelanem Salmigondu w Dipsodii i jako miał obyczaj zjadać zboże na pniu
258Rozdział dwudziesty pierwszy. Jak królowa spędzała czas po obiedzie
113Rozdział trzeci. Jako Panurg wychwala zapożyczających się i dłużników
259Rozdział dwudziesty drugi. Jako dworzanie Pani Kwinty uprawiają rozmaite sztuki i jako Jej Wysokość podniosła nas do stanu i godności Abstraktorów
114Rozdział czwarty. Dalszy ciąg wywodu Panurga na pochwałę dłużników i wierzycieli
260Rozdział dwudziesty trzeci. Jak obsługiwano królową przy wieczerzy i jak jadła
115Rozdział piąty. Jako Pantagruel nienawidzi dłużników i zapożyczających się
261Rozdział dwudziesty czwarty. Jako, w obecności Pani Kwinty, odbył się ucieszny bal w kształcie turnieju
116Rozdział szósty. Dlaczego zwalnia się nowożeńców od służby wojennej
262Rozdział dwudziesty piąty. Jako walczą trzydzieści dwie osoby uczestników balu
117Rozdział siódmy. Jako Panurg nosił pchłę w uchu i jako zbył się swego wspaniałego saczka
263Rozdział dwudziesty szósty. Jako wylądowaliśmy na wyspie Chodów, w której drogi podróżują
118Rozdział ósmy. Jako saczek u pludrów jest dla wojownika pierwszą i najważniejszą sztuką jego rynsztunku
264Rozdział dwudziesty siódmy. Jako przybyliśmy do wyspy Trepków i zakonu Braci Buczących
119Rozdział dziewiąty. Jako Panurg szuka u Pantagruela rady, czy ma się żenić czy nie
265Rozdział dwudziesty ósmy. Jako Panurg, zadając pytania Bratu Buczącemu, zdołał wydobyć zeń jeno same monosylaby
120Rozdział dziesiąty. O tym jako Pantagruel przedstawia Panurgowi, iż trudna to jest rzecz doradzać coś w sprawie małżeństwa; i o wróżbach homeryckich a wergiliańskich
266Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako instytucja postu nie podoba się Epistemonowi
121Rozdział jedenasty. Jako Pantagruel wywodzi, iż wróżba z rzutu kości jest niedozwolona
267Rozdział trzydziesty. Jako zwiedziliśmy krainę atłasową
122Rozdział dwunasty. Jako Pantagruel bada z losów wirgiliańskich przyszłe widoki małżeństwa Panurgowego
268Rozdział trzydziesty pierwszy. Jako w kraju Atłasowym ujrzeliśmy pana Podobno, odprawiającego szkołę świadczenia
123Rozdział trzynasty. Jako Pantagruel radzi Panurgowi, aby przeniknął dolę lub niedolę swego małżeństwa przez sny
269Rozdział trzydziesty drugi. Jako ukazała się nam kraina Latarników
124Rozdział czternasty. Sen Panurga i jego wykładanie
270Rozdział trzydziesty trzeci. Jako zawinęliśmy do portu Lychnobitów i jako wstąpiliśmy w ziemie Latarneńskie
125Rozdział piętnasty. Wymówki Panurga i wykład kabały monastycznej w przedmiocie solonego mięsiwa
271Rozdział trzydziesty czwarty. Jako przybyliśmy do wyroczni boskiej Flaszy
126Rozdział szesnasty. Jako Pantagruel radzi Panurgowi, aby zasięgnął rady u Sybilli Panzuckiej
272Rozdział trzydziesty piąty. Jako zstąpiliśmy na ziemię, aby wejść do świątyni Flaszy i jako Szynion jest pierwszym miastem w świecie
127Rozdział siedemnasty. Jako Panurg przemawia do Sybilli w Panzuście
273Rozdział trzydziesty szósty. Jako zeszliśmy na dół po tetradycznych schodach i jako Panurg zażył wielkiego przestrachu
128Rozdział osiemnasty. Jako Pantagruel i Panurg rozmaicie wykładają wiersze sybilli Panzuckiej
274Rozdział trzydziesty siódmy. Jako bramy świątyni otworzyły się nam cudownie same z siebie
129Rozdział dziewiętnasty. Jako Pantagruel wychwala radę niemych
275Rozdział trzydziesty ósmy. Jako posadzka świątyni ozdobiona była przepięknymi godłami
130Rozdział dwudziesty. Jak Nazdekaber dał Panurgowi odpowiedź na migi
276Rozdział trzydziesty dziewiąty. Jako w ozdobach mozaikowych świątyni wyobrażona była zwycięska bitwa Bachusa przeciw Indyjczykom
131Rozdział dwudziesty pierwszy. Jako Panurg zasięga rady u starego poety francuskiego imieniem Mruczysława
277Rozdział czterdziesty. Jako emblematycznym kształtem przedstawiony był szturm i atak wymierzony przez dobrego Bachusa przeciw Indyjczykom
132Rozdział dwudziesty drugi. Jako Panurg ujmuje się za braćmi z zakonów żebrzących
278Rozdział czterdziesty pierwszy. Jako świątynia była oświetlona cudowną lampą
133Rozdział dwudziesty trzeci. Jako Panurg nakłania, aby powrócić do Mruczysława
279Rozdział czterdziesty drugi. Jako kapłanka Bakbuk ukazała nam w świątyni fantastyczną fontannę
134Rozdział dwudziesty czwarty. Jako Panurg zasięga rady u Epistemona
280Rozdział czterdziesty trzeci. Jako woda fontanny miała smaki wszelakich win, wedle pomyślenia pijących
135Rozdział dwudziesty piąty. Jako Panurg radzi się u Her Trippy
281Rozdział czterdziesty czwarty. Jako Bakbuk przystroiła Panurga dla wysłuchania wyroczni Flaszy
136Rozdział dwudziesty szósty. Jako Panurg szuka porady u brata Jana Łomignata
282Rozdział czterdziesty piąty. Jako kapłanka Bakbuk zawiodła Panurga przed oblicze boskiej Flaszy
137Rozdział dwudziesty siódmy. Jako brat Jan daje ucieszne rady Panurgowi
283Rozdział czterdziesty szósty. Jako Bakbuk wykłada słowo boskiej Flaszy
138Rozdział dwudziesty ósmy. Jako brat Jan pokrzepia Panurga w jego rogatych niepokojach
284Rozdział czterdziesty siódmy. Jako Panurg i inni, uniesieni furią poetycką, zaczynają składać rytmy
139Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako Pantagruel zwołuje zgromadzenie złożone z teologa, lekarza, prawnika i filozofa, aby rozjaśnić wątpliwości Panurga
285Rozdział czterdziesty ósmy. Jako, pożegnawszy się z Bakbuk, opuścili wyrocznię Flaszy
140Rozdział trzydziesty. Jako Hipotades, teolog, udziela rady Panurgowi w kwestii jego małżeństwa
286Dodatek do ostatniego rozdziału
141Rozdział trzydziesty pierwszy. Jako Gałeczka, lekarz, udziela rady Panurgowi
287Pomniejsze pisma
142Rozdział trzydziesty drugi. Jako Gałeczka orzeka, iż stan rogaty jest naturalną przynależnością stanu małżeńskiego
288Pantagrueliczne przepowiednie pewne, prawdziwe, nieomylne, na rok nieustający świeżo ułożone ku pożytkowi i rozważaniu ludzi z natury pomylonych i łakomych na migdały niebieskie przez mistrza Alkofrybasa architryklina rzeczonego Pantagruela
143Rozdział trzydziesty trzeci. Jakie mistrz Gałeczka zaleca Panurgowi lekarstwo na rogi
289Wielkie i nieoszacowane kroniki wielkiego i potężnego olbrzyma Gargantui: opisujące genealogię, wielkość i siłę jego ciała, a także przeraźliwe czyny wojenne, jakich dokonał dla króla Artura, jako to dalej ujrzycie. Wytłoczne na świeżo. 1532 (pt. 1)
144Rozdział trzydziesty czwarty. Jako kobiety z przyrody swej pożądają rzeczy zakazanych
290Wielkie i nieoszacowane kroniki wielkiego i potężnego olbrzyma Gargantui: opisujące genealogię, wielkość i siłę jego ciała, a także przeraźliwe czyny wojenne, jakich dokonał dla króla Artura, jako to dalej ujrzycie. Wytłoczne na świeżo. 1532 (pt. 2)
145Rozdział trzydziesty piąty. Jak Wiatraczek, filozof, roztrząsa trudności stanu małżeńskiego
291Od tłumacza
146Rozdział trzydziesty szósty. Dalszy ciąg odpowiedzi Wiatraczka, filozofa efektyckiego i pyrrhońskiego
