Gargantua i Pantagruel

By François Rabelais (tłum. Tadeusz Boy-Żeleński)

General Fiction

Length28h 20m

About this book

Book information

Genre

General Fiction

Length

28 hrs 20 mins

Language

Polish

About the Author

François Rabelais (tłum. Tadeusz Boy-Żeleński)

View all Audiobooks by François Rabelais (tłum. Tadeusz Boy-Żeleński)

1Gargantua i Pantagruel

146Rozdział trzydziesty siódmy. Jako Pantagruel namówił Panurga, aby zasięgnął rady u jakiego mózgowca

2Od tłumacza

147Rozdział trzydziesty ósmy. Jakimi mianami Panurg i Pantagruel uczcił Trybuleta

3Księga pierwsza

148Rozdział trzydziesty dziewiąty. Jako Pantagruel przysłuchuje się sądowi nad sędzią Pletewką, który rozstrzygał procesy wedle rzutu kości

4Żywot wielce przeraźliwy wielkiego Gargantui, ojca Pantagruelowego, niegdy skomponowany przez mistrza Alkofrybasa, Abstraktora Piątej Esencji

149Rozdział czterdziesty. Jako Pletewka tłumaczy, dlaczego rozpatruje akta procesów, zanim osądzi je wedle rzutu kości

5Księga pełna pantagruelizmu

150Rozdział czterdziesty pierwszy. Jako Pletewka opowiada historię pewnego jednacza procesów

6Przedmowa autora

151Rozdział czterdziesty drugi. Jako rodzą się procesy i jak pięknie dojrzewają

7Rozdział pierwszy. O genealogii i starożytności rodu Gargantui

152Rozdział czterdziesty trzeci. Jako Pantagruel uniewinnia Pletewkę i jego wyroki wydawane za pomocą rzutu kości

8Rozdział drugi. Fidrygałki faszerowane, znalezione w starożytnej budowli

153Rozdział czterdziesty czwarty. Jako Pantagruel opowiada szczególny przykład niepewności ludzkiego sądu

9Rozdział trzeci. Jako Gargantua jedenaście miesięcy pozostawał w żywocie matki

154Rozdział czterdziesty piąty. Jako Panurg radzi się u Trybuleta

10Rozdział czwarty. Jako Gargamela, nosząc w żywocie Gargantuę, spożyła wielką dzieżę flaków

155Rozdział czterdziesty szósty. Jako Pantagruel i Panurg odmiennie wykładają słowa Trybuleta

11Rozdział piąty. Pogwarki pijackie

156Rozdział czterdziesty siódmy. Jako Pantagruel i Panurg postanawiają odwiedzić wyrocznię boskiej Flaszy

12Rozdział szósty. Jako Gargantua przyszedł na świat w sposób bardzo osobliwy

157Rozdział czterdziesty ósmy. Jako Gargantua przedstawia, iż nie wolno jest dzieciom żenić się bez wiedzy i zezwolenia rodziców

13Rozdział siódmy. Jakim sposobem Gargantua otrzymał imię i jak zwąchał się z winkiem

158Rozdział czterdziesty dziewiąty. O przygotowaniach Pantagruela do morskiej podróży i o zielu zwanym pantagruelion

14Rozdział ósmy. Jak odziewano Gargantuę

159Rozdział pięćdziesiąty. Jak powinno się obrabiać i przyrządzać ów słynny pantagruelion

15Rozdział dziewiąty. Barwy ubioru Gargantui

160Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. Dlaczego to ziele nazywa się pantagruelion i jakie ma cudowne własności

16Rozdział dziesiąty. O tym, co oznacza kolor biały i niebieski

161Rozdział pięćdziesiąty drugi. Jako istnieje odmiana pantagruelionu, który nie może być zniszczony od ognia

17Rozdział jedenasty. Młode lata Gargantui

162Księga czwarta

18Rozdział dwunasty. O misternych konikach Gargantui

163Bohaterskich czynów i rzeczeń szlachetnego Pantagruela ułożona przez Mistrza Franciszka Rabelego doktora medycyny

19Rozdział trzynasty. Jak Tęgospust poznał bystrość dowcipu Gargantui po jego wynalazku nowego utrzyjzadka

164Dawna przedmowa do czwartej księgi

20Rondo

165Najdostojniejszemu i najłaskawszemu Książęciu, Jego Eminencji Kardynałowi Odet de Chatillon

21Rozdział czternasty. Jako Gargantua kształcony był przez pewnego teologa w alfabecie łacińskim

166Nowa przedmowa autora, mistrza Franciszka Rabelego, do czwartej księgi wiekopomnych czynów i rzeczeń Pantagruelowych. Do łaskawych czytelników

22Rozdział piętnasty. Jako Gargantuę powierzono innym pedagogom

167Rozdział pierwszy. Jako Pantagruel ruszył na morze, aby odwiedzić wyrocznię boskiej Bakbuk

23Rozdział szesnasty. O podróży Gargantui do Paryża, o ogromnej kobyle, która go dźwigała i jako ta wytępiła wszystkie końskie muchy w okolicy

168Rozdział drugi. Jako Pantagruel, przybywszy do wyspy Medamothi, poczynił tam różne piękne zakupy

24Rozdział siedemnasty. Jako Gargantua oblał swoje powitanie z Paryżanami i jako zabrał wielkie dzwony z kościoła Najświętszej Panny

169Rozdział trzeci. O tym, jak Pantagruel otrzymał list od ojca swego Gargantui i o szczególnym sposobie otrzymywania rychłych wiadomości z krajów obcych i dalekich

25Rozdział osiemnasty. Jako Janotus Berdysz został wysłany w poselstwie, aby skłonić Gargantuę do oddania dzwonów

170Rozdział czwarty. Jako Pantagruel pisze do swego ojca Gargantui i posyła mu wiele pięknych i rzadkich upominków

26Rozdział dziewiętnasty. Przemowa, jaką mistrz Janotus Berdysz wygłosił do Gargantui, aby go skłonić do oddania dzwonów

171Rozdział piąty. Jako Pantagruel napotkał okręt z podróżnymi wracającymi z kraju Latarneńczyków

27Rozdział dwudziesty. Jako teolog zabrał swoje sukno i jako wszczął proces przeciw sorbonistom

172Rozdział szósty. Jako, po złagodzeniu sporu, Panurg targuje u Jendorka barana z jego stada

28Rozdział dwudziesty pierwszy. Nauki i obyczaje Gargantui wedle dyscypliny jego profesorów Sorbonosłów

173Rozdział siódmy. Dalszy ciąg targu pomiędzy Panurgiem a Jendorkiem

29Rozdział dwudziesty drugi. Zabawy Gargantui

174Rozdział ósmy. Jako Panurg utopił w morzu kupca i barany

30Rozdział dwudziesty trzeci. Jako Ponokrates ujął Gargantua w taką dyscyplinę, iż ani godzina w dniu nie szła na marne

175Rozdział dziewiąty. O tym, jako Pantagruel przybył do wyspy Płaskonosów i o szczególnych pokrewieństwach w tym kraju

31Rozdział dwudziesty czwarty. Jak Gargantua spędzał czas, kiedy pora była dżdżysta

176Rozdział dziesiąty. Jako Pantagruel zawinął do wyspy Szeli i poznał jej króla, świętego Panigona

32Rozdział dwudziesty piąty. Jako między piekarzami kołaczy z Lerny a pasterzami z kraju Gargantui wszczęły się wielkie swary, z których zasię zrodziły się długie wojny

177Rozdział jedenasty. Dlaczego mnichowie radzi przebywają w kuchni

33Rozdział dwudziesty szósty. Jako mieszkańcy Lerny z rozkazania swego monarchy Żółcika, napadli niespodzianie pasterzy króla Tęgospusta

178Rozdział dwunasty. O tym, jako Pantagruel przebył Prokurację i o szczególnych obyczajach Pozwańców

34Rozdział dwudziesty siódmy. Jako pewien mnich z Selii ocalił obejście klasztorne od napaści nieprzyjaciół

179Rozdział trzynasty. Jako, za przykładem mistrza Franciszka Wilona, pan Buś chwali swoich ludzi

35Rozdział dwudziesty ósmy. Jako król Żółcik wziął szturmem Skałę Klermoncką i jako niechętnie a z żalem Tęgospust podjął wojnę

180Rozdział czternasty. Dalszy ciąg młocki Pozwańców w domu pana Busiowym

36Rozdział dwudziesty dziewiąty. Treść listu napisanego do Gargantui przez Tęgospusta

181Rozdział piętnasty. Jako Pozwaniec wskrzesza starożytne obyczaje zrękowin

37Rozdział trzydziesty. Jako Ulrych Swędzimir wysłany został w poselstwie do Żółcika

182Rozdział szesnasty. Jako brat Jan doświadcza natury Pozwańców

38Rozdział trzydziesty pierwszy. Przemówienie posła Swędzimira do króla Żółcika

183Rozdział siedemnasty. O tym, jako Pantagruel przebył wyspy Tohu i Bohu i o dziwnej śmierci Nosodmucha, połykacza wiatraków

39Rozdział trzydziesty drugi. Jako Tęgospust dla okupienia pokoju kazał oddać kołacze

184Rozdział osiemnasty. Jako Pantagruel wyszedł cało z gwałtownej burzy morskiej

40Rozdział trzydziesty trzeci. Jako niektórzy wodzowie Żółcika swymi zbyt gorącymi radami wpędzili go w ostateczne niebezpieczeństwo

185Rozdział dziewiętnasty. Jakie było zachowanie Panurga i brata Jana w czas burzy

41Rozdział trzydziesty czwarty. Jako Gargantua opuścił miasto Paryż, aby ratować swój kraj, i jak Gymnastes spotkał się z nieprzyjaciółmi

186Rozdział dwudziesty. Jako żeglarze zdają okręty na wolę burzy

42Rozdział trzydziesty piąty. Jako Gymnastes zgrabnie uśmiercił kapitana Flaczka i innych ludzi Żółcikowych

187Rozdział dwudziesty pierwszy. Dalszy ciąg burzy i krótka rozprawka o testamentach czynionych na morzu

43Rozdział trzydziesty szósty. Jako Gargantua zburzył zamek Wedeński i jako przebyli bród

188Rozdział dwudziesty drugi. Koniec burzy

44Rozdział trzydziesty siódmy. Jako Gargantua, czesząc włosy, wyczesał siła kul armatnich

189Rozdział dwudziesty trzeci. Jako, gdy burza minęła, Panurg odgrywa zucha

45Rozdział trzydziesty ósmy. Jako Gargantua zjadł w sałacie sześciu pielgrzymów

190Rozdział dwudziesty czwarty. Jako brat Jan dowodzi Panurgowi, iż bez przyczyny lękał się podczas burzy

46Rozdział trzydziesty dziewiąty. Jak Gargantua podejmował mnicha, który zabawiał się przy wieczerzy wdzięcznymi pogwarki

191Rozdział dwudziesty piąty. Jako, po burzy, Pantagruel wylądował na wyspie Makreonów

47Rozdział czterdziesty. Dlaczego mnichy są w ohydzie u całego świata i dlaczego jedni mają większe nosy, a drudzy mniejsze

192Rozdział dwudziesty szósty. Jako dobry Makrob opowiada Pantagruelowi o życiu i zgonie bohaterów

48Rozdział czterdziesty pierwszy. O tym, jako mnich uśpił Gargantuę, i o jego godzinkach i brewiarzu

193Rozdział dwudziesty siódmy. Jako Pantagruel rozprawia o odchodzeniu dusz bohaterów i o strasznych znakach, które poprzedziły zgon nieboszczyka pana Langeńskiego

49Rozdział czterdziesty drugi. Jako mnich dodawał ducha kompanom i jako zawisnął na drzewie

194Rozdział dwudziesty ósmy. Jako Pantagruel opowiada żałosną historię tyczącą zgonu herojów

50Rozdział czterdziesty trzeci. Jako podjazd króla Żółcika natknął się na Gargantuę i jako mnich zabił kapitana Pukawkę, a potem wpadł w ręce nieprzyjaciół

195Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako Pantagruel przebył Wyspę Ścichapęków, w której władał król Popielec

51Rozdział czterdziesty czwarty. Jako mnich pozbył się swoich strażników i jako podjazd Żółcikowy rozgromiono

196Rozdział trzydziesty. Jako Ksenomanes zanatomizował i opisał króla Popielca

52Rozdział czterdziesty piąty. Jako mnich przywiódł ze sobą pielgrzymów i jako Tęgospust rzekł im roztropne słowo

197Rozdział trzydziesty pierwszy. Anatomia Popielca co do jego części zewnętrznych

53Rozdział czterdziesty szósty. Jak Tęgospust ludzko się obszedł z pojmanym rotmistrzem Kogutkiem

198Rozdział trzydziesty drugi. Dalszy ciąg osobliwości Popielca

54Rozdział czterdziesty siódmy. Jako Tęgospust zwołuje swoje legiony i jako Kogutek zabił Krewkosza, po czym sam został zgładzony z rozkazu Żółcika

199Rozdział trzydziesty trzeci. Jako Pantagruel ujrzał potwornego Phyzetera około Wyspy Dzikiej

55Rozdział czterdziesty ósmy. Jako Gargantua obległ Żółcika w Skale Klermonckiej i jako wytracił armię tegoż Żółcika

200Rozdział trzydziesty czwarty. Jako Pantagruel zgładził potwornego Physetera

56Rozdział czterdziesty dziewiąty. O tym, jako Żółcik uciekając popadł w rozmaite nieszczęścia i o tym, co począł Gargantua po bitwie

201Rozdział trzydziesty piąty. Jako Pantagruel wylądował na Wyspie Dzikiej, starożytnej siedzibie Kiełbasek

57Rozdział pięćdziesiąty. Przemówienie Gargantui do zwyciężonych.

202Rozdział trzydziesty szósty. Jako Dzikie Kiełbaski uczyniły zasadzkę przeciw Pantagruelowi

58Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. Jako zwycięzcy Gargantuiści zostali nagrodzeni po bitwie

203Rozdział trzydziesty siódmy. O tym, jako Pantagruel posłał po rotmistrzów Łuszczykiełbasę i Siekajkichę, wraz z pouczającą rozprawą o imionach własnych miejscowości i osób

59Rozdział pięćdziesiąty drugi. Jako Gargantua dał zbudować dla mnicha klasztor telemski

204Rozdział trzydziesty ósmy. Jako nie należy ludziom mieć kiełbasek w pogardzie

60Rozdział pięćdziesiąty trzeci. Jakim kształtem wzniesiono i uposażono klasztor telemitów

205Rozdział trzydziesty dziewiąty. Jako brat Jan sprzymierza się z kuchtami, aby zwalczać Kiełbaski

61Rozdział pięćdziesiąty czwarty. Napis umieszczony na wielkiej bramie Telemy

206Rozdział czterdziesty. Jako brat Jan zbudował maciorę i ukrył w niej dzielnych kucharzy

62Rozdział pięćdziesiąty piąty. Jak wyglądało mieszkanie telemitów

207Rozdział czterdziesty pierwszy. Jako Pantagruel połamał Kiełbaski na kolanie

63Rozdział pięćdziesiąty szósty. Jakie było odzienie braci i sióstr telemickich

208Rozdział czterdziesty drugi. Jako Pantagruel parlamentuje z Niphleseth, królową Kiełbasek

64Rozdział pięćdziesiąty siódmy. Jak był ustanowiony sposób życia telemitów

209Rozdział czterdziesty trzeci. Jako Pantagruel wylądował na wyspie Ruach

65Rozdział pięćdziesiąty ósmy. Zagadka znaleziona w fundamentach klasztoru telemitów

210Rozdział czterdziesty czwarty. Jako małe deszcze walą o ziemię wielkie wiatry

66Księga druga

211Rozdział czterdziesty piąty. Jako Pangragruel wylądował na wyspie Papfigów

67Pantagruel, król Spragnionych. Historia przywrócona do swej pierwotnej osnowy, obejmująca jego przeraźliwe dzieła i uczynki, ułożona przez nieboszczyka mistrza Alkofrybasa, abstraktora piątej esencji

212Rozdział czterdziesty szósty. Jako chłopek z krainy Papfigów przywiódł na hak małego diabełka

68Dziesięciowiersz Mistrza Hugona Salela do autora tej książki

213Rozdział czterdziesty siódmy. Jako diabeł został oszukany przez starą Papfiżynę

69Przedmowa autora

214Rozdział czterdziesty ósmy. Jako Pantagruel wylądował na wyspie Papimanów

70Rozdział pierwszy. O pochodzeniu i starożytności rodu wielkiego Pantagruela.

215Rozdział czterdziesty dziewiąty. Jako Homenas, biskup Papimanów, ukazał nam z nieba zesłane Dekretalia

71Rozdział drugi. O urodzeniu bardzo straszliwego Pantagruela

216Rozdział pięćdziesiąty. Jako Homenas ukazał nam arcywzór papieża

72Rozdział trzeci. O żałobie Gargantui po śmierci żony Badebeki

217Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. Małe rozmówki podczas obiadu na cześć i chwałę dekretaliów

73Rozdział czwarty. O dzieciństwie Pantagruela

218Rozdział pięćdziesiąty drugi. Dalsze wyliczanie cudów sprowadzonych przez Dekretalia

74Rozdział piąty. O czynach szlachetnego Pantagruela w jego latach młodzieńczych

219Rozdział pięćdziesiąty trzeci. Jako, przez ukrytą moc Dekretaliów, złoto subtelnie przedostaje się z Francji do Rzymu

75Rozdział szósty. Jako Pantagruel spotkał Limuzyńczyka, który kaleczył język ojczysty

220Rozdział pięćdziesiąty czwarty. Jako Homenas dał Pantagruelowi gruszki chrześcijanki

76Rozdział siódmy. Jako Pantagruel przybył do Paryża i jakie piękne księgi widział w księgarni św. Wiktora

221Rozdział pięćdziesiąty piąty. Jako na pełnym morzu Pantagruel usłyszał rozmaite odtajane słowa

77Rozdział ósmy. Jako Pantagruel, przebywając w Paryżu, otrzymał list od ojca swego Gargantui, którego to listu kopia jest załączona

222Rozdział pięćdziesiąty szósty. Jako pomiędzy zamarzniętymi wyrazami Pantagruel usłyszał nieco sprośnych

78Rozdział dziewiąty. Jako Pantagruel spotkał Panurga, którego pokochał na całe życie

223Rozdział pięćdziesiąty siódmy. Jako Pantagruel przybył do mieszkania Imci Gastera, pierwszego mistrza sztuk we świecie

79Rozdział dziesiąty. Jako Pantagruel sprawiedliwie osądził niezwykle zawiłą a trudną kontrowersję i tak mądrze, iż wyrok jego uznano wspanialszym od sądu Salomona

224Rozdział pięcdziesiąty ósmy. Jako na dworze Mistrza sztuk wszelakich Pantagruel obrzydził sobie Engastrimytów i Gastrolatrów

80Rozdział jedenasty. Jako imćpanowie Pocałuj i Powąchaj prawowali się przed Pantagruelem bez adwokatów

225Rozdział pięćdziesiąty dziewiąty. O śmiesznym posążku zwanym Mandukiem i o tym, jak i jakie rzeczy święcili Gastrolarzy w ofierze swemu bogu brzuchomożnemu

81Rozdział dwunasty. Jako pan Powąchaj broni swej sprawy przed Pantagruelem

226Rozdział sześćdziesiąty. Jakie ofiary składali swemu bogu Gastrolatrzy w dni postne szpikowane sperką

82Rozdział trzynasty. Jako Pantagruel wydał wyrok w sprawie między dwoma szlachcicami

227Rozdział sześćdziesiąty pierwszy. Jako Gaster wymyślił sposoby zdobywania i przechowywania zboża

83Rozdział czternasty. Jako Panurg opowiada swoje cudowne ocalenie z rąk Turczynów

228Rozdział sześćdziesiąty drugi. Jako mistrz Gaster wynalazł sztukę i sposób, aby nie być zranionym i ugodzonym strzałem armatnim

84Rozdział piętnasty. Jako Panurg przedstawia sposób bardzo nowy zbudowania murów Paryża

229Rozdział sześćdziesiąty trzeci. Jako, niedaleko wyspy Chaneph, Pantagruel się zdrzemnął i jakie problemy przedstawiono mu po przebudzeniu

85Rozdział szesnasty. O obyczajach i sposobie życia Panurga

230Rozdział sześćdziesiąty czwarty. Jako Pantagruel nie dał żadnej odpowiedzi na zadane problematy

86Rozdział siedemnasty. O tym jak Panurg kupował odpusty i jak wydawał za mąż stare baby; oraz o procesach, jakie miał w Paryżu

231Rozdział sześćdziesiąty piąty. Jako Pantagruel spędzał czas ze swymi domownikami

87Rozdział osiemnasty. Jak jeden wielki uczony angielski chciał przeprowadzić dysputę przeciw Pantagruelowi i jako został zwyciężony od Panurga

232Rozdział sześćdziesiąty szósty. Jako wpodle wyspy złodziejskiej na rozkaz Pantagruela pozdrowiono Muzy

88Rozdział dziewiętnasty. Jako Panurg zapędził w kozi róg Angielczyka argumentującego na migi

233Rozdział sześćdziesiąty siódmy. Jako Panurg pofajdał się z piekielnego strachu i na wielkiego kota Sadłożreja myślał, że to diabeł

89Rozdział dwudziesty. Jako Taumastes wysławiał cnoty i wiedzę Panurga

234Księga piąta i ostatnia

90Rozdział dwudziesty pierwszy. Jako Panurg rozmiłował się w jednej znamienitej damie paryskiej

235Heroicznych czynów i rzeczeń dobrego Pantagruela ułożona przez Mistrza Franciszka Rabelego, doktora medycyny

91Rozdział dwudziesty drugi. Jako Panurg wypłatał damie paryskiej sztukę, która nie wyszła jej na korzyść

236Do łaskawych czytelników

92Rondo

237Rozdział pierwszy. O tym, jako Pantagruel przybył do Wyspy Dzwonnej i jakiśmy tam hałas usłyszeli

93Rozdział dwudziesty trzeci. O tym, jako Pantagruel opuścił Paryż, odebrawszy nowiny, iż Dipsodzi zajechali krainę Amaurotów, i o tym, dlaczego mile są tak małe we Francji

238Rozdział drugi. Jako Wyspa Dzwonna zamieszkała była przez Grajków Pogrzebnych, którzy zmienili się w ptaki

94Rozdział dwudziesty czwarty. List który przyniósł Pantagruelowi posłaniec od jednej damy z Paryża i wytłumaczenie słówka wyrytego wewnątrz pierścienia

239Rozdział trzeci. Jako na Wyspie Dzwonnej jest tylko jeden Papagos

95Rozdział dwudziesty piąty. Jako Panurg, Karpalim, Eustenes i Epistemon, towarzysze Pantagruela, bardzo zmyślnie przyprawili o zgubę sześćset sześćdziesiąt jazdy

240Rozdział czwarty. Jako ptaki Wyspy Dzwonnej były wszystkie natury wędrownej

96Rozdział dwudziesty szósty. Jako Pantagruelowi i jego towarzyszom obmierzło solone mięsiwo i jako Karpalim ruszył na łowy, aby zdobyć świeżą zwierzynę

241Rozdział piąty. Jako ptaki Komdory na Wyspie Dzwonnej są nieme

97Rozdział dwudziesty siódmy. Jako Pantagruel wzniósł trofej na pamiątkę ich dzielności, Panurg zaś drugi na pamiątkę zajączków, jako z pierdnięcia Pantagruelowego poczęli się mali człowieczkowie, a z bździn małe kobietki, i jako Panurg złamał gruby kij na dwóch szklankach

242Rozdział szósty. Jak odbywa się żywienie ptaków na Wyspie Dzwonnej

98Rozdział dwudziesty ósmy. Jako Pantagruel bardzo osobliwym sposobem odniósł zwycięstwo nad Dipsodami i Olbrzymami

243Rozdział siódmy. Jako Panurg opowiada mistrzowi Odźwiernikowi bajkę o koniu i ośle

99Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako Pantagruel rozgromił trzystu olbrzymów uzbrojonych w kamienie ciosowe i Wilkołaka, ich hetmana

244Rozdział ósmy. Jako, z wielkimi trudnościami, pokazano nam Papagosa

100Rozdział trzydziesty. Jak Epistemon, który miał uciętą głowę, ozdrowiał dzięki sztuce Panurga i jakie przyniósł wieści o diabłach i potępieńcach

245Rozdział dziewiąty. Jako wylądowaliśmy na Wyspie Żeleźców

101Rozdział trzydziesty pierwszy. Jako Pantagruel wszedł do miasta Amaurotów i jako Panurg wyswatał króla Anarcha i zrobił go roznosicielem tatarskiego sosu

246Rozdział dziesiąty. Jako Pantagruel przybył do wyspy Kosterów

102Rozdział trzydziesty drugi. Jako Pantagruel pokrył językiem całą armię i co autor ujrzał u niego w gębie

247Rozdział jedenasty. Jako przebyliśmy Kaźnię, zamieszkałą przez Pazdura, arcyksięcia Spaśnych Kotów

103Rozdział trzydziesty trzeci. Jako Pantagruel zachorował i w jaki sposób przyszedł do zdrowia

248Rozdział dwunasty. Jako Wielki Pazdur zadał nam zagadkę

104Rozdział trzydziesty czwarty. Zakończenie niniejszej księgi i uniewinnienie się autora

249Rozdział trzynasty. Jako Panurg wykłada zagadkę Pazdurową

105Księga trzecia

250Rozdział czternasty. Jako Koty Spaśne żyją z Kubanów

106Czynów i rzeczeń heroicznych bogobojnego Pantagruela, ułożona przez mistrza Franciszka Rabelego doktora medycyny i gwardiana Wysp Hierejskich

251Rozdział piętnasty. Jako brat Jan Łomignat zamierza wygarbować skórę Spaśnym Kotom

107Przywilej króla Franciszka I

252Rozdział szesnasty. Jako Pantagruel przybył do wyspy Apedeftów o długich palcach i krogulczych łapach i jako tam doznał straszliwych przygód i oglądał dziwne potwory

108Franciszek Rabelais duchowi królowej Nawary

253Rozdział siedemnasty. Jako przebyliśmy Bukłak i jako Panurg omal tam nie poległ

109Przedmowa do trzeciej księgi

254Rozdział osiemnasty. Jako nasz statek osiadł na mieliźnie i jako wspomogli nas niektórzy podróżni przybywający od Pani Kwinty

110Rozdział pierwszy. Jako Pantagruel przeniósł kolonię Utopijczyków do Dipsodii

255Rozdział dziewiętnasty. Jako przybyliśmy do królestwa Kwinty-Essencji, zwanej też Entelechią

111Rozdział drugi. Jako Panurg został mianowany kasztelanem Salmigondu w Dipsodii i jako miał obyczaj zjadać zboże na pniu

256Rozdział dwudziesty. Jako Kwinta-Essencja leczyła choroby za pomocą piosenek

112Rozdział trzeci. Jako Panurg wychwala zapożyczających się i dłużników

257Rozdział dwudziesty pierwszy. Jak królowa spędzała czas po obiedzie

113Rozdział czwarty. Dalszy ciąg wywodu Panurga na pochwałę dłużników i wierzycieli

258Rozdział dwudziesty drugi. Jako dworzanie Pani Kwinty uprawiają rozmaite sztuki i jako Jej Wysokość podniosła nas do stanu i godności Abstraktorów

114Rozdział piąty. Jako Pantagruel nienawidzi dłużników i zapożyczających się

259Rozdział dwudziesty trzeci. Jak obsługiwano królową przy wieczerzy i jak jadła

115Rozdział szósty. Dlaczego zwalnia się nowożeńców od służby wojennej

260Rozdział dwudziesty czwarty. Jako, w obecności Pani Kwinty, odbył się ucieszny bal w kształcie turnieju

116Rozdział siódmy. Jako Panurg nosił pchłę w uchu i jako zbył się swego wspaniałego saczka

261Rozdział dwudziesty piąty. Jako walczą trzydzieści dwie osoby uczestników balu

117Rozdział ósmy. Jako saczek u pludrów jest dla wojownika pierwszą i najważniejszą sztuką jego rynsztunku

262Rozdział dwudziesty szósty. Jako wylądowaliśmy na wyspie Chodów, w której drogi podróżują

118Rozdział dziewiąty. Jako Panurg szuka u Pantagruela rady, czy ma się żenić czy nie

263Rozdział dwudziesty siódmy. Jako przybyliśmy do wyspy Trepków i zakonu Braci Buczących

119Rozdział dziesiąty. O tym jako Pantagruel przedstawia Panurgowi, iż trudna to jest rzecz doradzać coś w sprawie małżeństwa; i o wróżbach homeryckich a wergiliańskich

264Rozdział dwudziesty ósmy. Jako Panurg, zadając pytania Bratu Buczącemu, zdołał wydobyć zeń jeno same monosylaby

120Rozdział jedenasty. Jako Pantagruel wywodzi, iż wróżba z rzutu kości jest niedozwolona

265Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako instytucja postu nie podoba się Epistemonowi

121Rozdział dwunasty. Jako Pantagruel bada z losów wirgiliańskich przyszłe widoki małżeństwa Panurgowego

266Rozdział trzydziesty. Jako zwiedziliśmy krainę atłasową

122Rozdział trzynasty. Jako Pantagruel radzi Panurgowi, aby przeniknął dolę lub niedolę swego małżeństwa przez sny

267Rozdział trzydziesty pierwszy. Jako w kraju Atłasowym ujrzeliśmy pana Podobno, odprawiającego szkołę świadczenia

123Rozdział czternasty. Sen Panurga i jego wykładanie

268Rozdział trzydziesty drugi. Jako ukazała się nam kraina Latarników

124Rozdział piętnasty. Wymówki Panurga i wykład kabały monastycznej w przedmiocie solonego mięsiwa

269Rozdział trzydziesty trzeci. Jako zawinęliśmy do portu Lychnobitów i jako wstąpiliśmy w ziemie Latarneńskie

125Rozdział szesnasty. Jako Pantagruel radzi Panurgowi, aby zasięgnął rady u Sybilli Panzuckiej

270Rozdział trzydziesty czwarty. Jako przybyliśmy do wyroczni boskiej Flaszy

126Rozdział siedemnasty. Jako Panurg przemawia do Sybilli w Panzuście

271Rozdział trzydziesty piąty. Jako zstąpiliśmy na ziemię, aby wejść do świątyni Flaszy i jako Szynion jest pierwszym miastem w świecie

127Rozdział osiemnasty. Jako Pantagruel i Panurg rozmaicie wykładają wiersze sybilli Panzuckiej

272Rozdział trzydziesty szósty. Jako zeszliśmy na dół po tetradycznych schodach i jako Panurg zażył wielkiego przestrachu

128Rozdział dziewiętnasty. Jako Pantagruel wychwala radę niemych

273Rozdział trzydziesty siódmy. Jako bramy świątyni otworzyły się nam cudownie same z siebie

129Rozdział dwudziesty. Jak Nazdekaber dał Panurgowi odpowiedź na migi

274Rozdział trzydziesty ósmy. Jako posadzka świątyni ozdobiona była przepięknymi godłami

130Rozdział dwudziesty pierwszy. Jako Panurg zasięga rady u starego poety francuskiego imieniem Mruczysława

275Rozdział trzydziesty dziewiąty. Jako w ozdobach mozaikowych świątyni wyobrażona była zwycięska bitwa Bachusa przeciw Indyjczykom

131Rozdział dwudziesty drugi. Jako Panurg ujmuje się za braćmi z zakonów żebrzących

276Rozdział czterdziesty. Jako emblematycznym kształtem przedstawiony był szturm i atak wymierzony przez dobrego Bachusa przeciw Indyjczykom

132Rozdział dwudziesty trzeci. Jako Panurg nakłania, aby powrócić do Mruczysława

277Rozdział czterdziesty pierwszy. Jako świątynia była oświetlona cudowną lampą

133Rozdział dwudziesty czwarty. Jako Panurg zasięga rady u Epistemona

278Rozdział czterdziesty drugi. Jako kapłanka Bakbuk ukazała nam w świątyni fantastyczną fontannę

134Rozdział dwudziesty piąty. Jako Panurg radzi się u Her Trippy

279Rozdział czterdziesty trzeci. Jako woda fontanny miała smaki wszelakich win, wedle pomyślenia pijących

135Rozdział dwudziesty szósty. Jako Panurg szuka porady u brata Jana Łomignata

280Rozdział czterdziesty czwarty. Jako Bakbuk przystroiła Panurga dla wysłuchania wyroczni Flaszy

136Rozdział dwudziesty siódmy. Jako brat Jan daje ucieszne rady Panurgowi

281Rozdział czterdziesty piąty. Jako kapłanka Bakbuk zawiodła Panurga przed oblicze boskiej Flaszy

137Rozdział dwudziesty ósmy. Jako brat Jan pokrzepia Panurga w jego rogatych niepokojach

282Rozdział czterdziesty szósty. Jako Bakbuk wykłada słowo boskiej Flaszy

138Rozdział dwudziesty dziewiąty. Jako Pantagruel zwołuje zgromadzenie złożone z teologa, lekarza, prawnika i filozofa, aby rozjaśnić wątpliwości Panurga

283Rozdział czterdziesty siódmy. Jako Panurg i inni, uniesieni furią poetycką, zaczynają składać rytmy

139Rozdział trzydziesty. Jako Hipotades, teolog, udziela rady Panurgowi w kwestii jego małżeństwa

284Rozdział czterdziesty ósmy. Jako, pożegnawszy się z Bakbuk, opuścili wyrocznię Flaszy

140Rozdział trzydziesty pierwszy. Jako Gałeczka, lekarz, udziela rady Panurgowi

285Dodatek do ostatniego rozdziału

141Rozdział trzydziesty drugi. Jako Gałeczka orzeka, iż stan rogaty jest naturalną przynależnością stanu małżeńskiego

286Pomniejsze pisma

142Rozdział trzydziesty trzeci. Jakie mistrz Gałeczka zaleca Panurgowi lekarstwo na rogi

287Pantagrueliczne przepowiednie pewne, prawdziwe, nieomylne, na rok nieustający świeżo ułożone ku pożytkowi i rozważaniu ludzi z natury pomylonych i łakomych na migdały niebieskie przez mistrza Alkofrybasa architryklina rzeczonego Pantagruela

143Rozdział trzydziesty czwarty. Jako kobiety z przyrody swej pożądają rzeczy zakazanych

288Wielkie i nieoszacowane kroniki wielkiego i potężnego olbrzyma Gargantui: opisujące genealogię, wielkość i siłę jego ciała, a także przeraźliwe czyny wojenne, jakich dokonał dla króla Artura, jako to dalej ujrzycie. Wytłoczne na świeżo. 1532

144Rozdział trzydziesty piąty. Jak Wiatraczek, filozof, roztrząsa trudności stanu małżeńskiego

289Od tłumacza

145Rozdział trzydziesty szósty. Dalszy ciąg odpowiedzi Wiatraczka, filozofa efektyckiego i pyrrhońskiego